March 6, 2011

ပညာေပးဘို႕လုိတာလား ပညာယူဘုိ႕လိုတာလား


ကၽြန္မလြန္ခဲ႔တဲ႔၁၅ႏွစ္၀န္းက်င္ေလာက္က ဂ်ပန္ဧည္႔သည္ေတြနဲ႕ ကေလာျမိဳ႕ကိုေရာက္သြားေတာ႔  ငါးရက္တစ္ေေစ်းေန႔ႀကံဳတာနဲ႕ ေစ်းရွိတဲ႔ဘက္ကိုမနက္ခင္းလမ္းေလွ်ာက္္ထြက္ခဲ႔ႀကပါတယ္။





ေတာင္ေပၚသားတို႕ ရိုးရာဓေလ႔၀တ္စားဆင္ယင္ပံုေတြ ေဒသထြက္ပစၥည္းေတြ စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြရဲ႕ စားခ်င္စဖြယ္သင္းရန႔ံေတြနဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ ေတာေတာင္သဘာ၀ေတြဟာ လိုက္ဘက္ညီလြန္းလွလုိ႕ ကၽြန္မလို ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ အတြက္ေတာင္ စြဲမက္စရာ ေဒသတစ္ခုပါ။ အတူသြားတဲ႔ ဂ်ပန္ေတြကေတာ႔ အခုမွဒီလိုေနရာေရာက္ဘူးတဲ႔ႀကတာဆိုေတာ႔ သူတို႕အေျပာအရ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ ရိုးသားမွဳထံုလႊမ္းတဲ႔ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုပါပဲတဲ႔။


ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္မတို႔အုပ္စုလည္း တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ေစ်းေလးထဲမွာေလ်ွာက္လုိက္ေငးလိုက္၊စကားေျပာလုိက္ ဓါတ္ပံုေတြရုိက္လုိက္နဲ႔ေပါ႕။ေစ်းလမ္းေဒါင္႔က ကြမ္းယာဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္မွာေတာ႔ လူေတြရံုးစုရံုးစုနဲ႔ စည္ကားေနတာေတြ႕ရပါတယ္။ ရန္ျဖစ္တာရယ္လည္းမဟုတ္ေပမယ႔္ ေစ်းေရာင္းသူ(အသက္၂၀ ၀န္းက်င္အမ်ိဳးသား)နဲ႔ ေစ်း၀ယ္သူ(အသက္ ၃၀ ၀န္းက်င္လင္မယား)တို႕ အေျခအတင္ေျပာတာကို ေဘးကရပ္နားေထာင္သူေတြ နဲ႔မို႕ စိတ္၀င္စားစရာျမင္ကြင္းပါပဲ။ 

အတူပါတဲ႔ ဂ်ပန္ေတြလည္း သိခ်င္လာပံုရပါတယ္။ကၽြန္မမ်က္ႏွာကိုႀကည္႔လိုက္ လူစုလူေ၀းကိုႀကည္႔လုိက္နဲ႔လုပ္တာနဲ႔ ကၽြန္မလည္း ေစ်းဆိုင္နားကိုသြားရပ္နားေထာင္မိပါတယ္။ ခဏရပ္နားေထာင္ေတာ႔ သူတို႕က အေႀကာင္းအရာတစ္ခုကိုပဲ ထပ္ခါတလည္းေျပာဆိုေနတာကို အခုလိုႀကားရပါတယ္။ သူတို႕ေျပာတာကို အတိုခ်ဳပ္နဲ႕ ျပန္ေျပာရရင္ေတာ႔…………

ေစ်း၀ယ္သူအမ်ိဳးသား။   ။ “ခင္ဗ်ားေဆး လံုး၀မေကာင္းဘူး အလကား ညာေရာင္းတာေပါ႕”
ေစ်းေရာင္းသူ။ ။“ ျမိဳ႕ကေဆးဆိုင္က လာသြင္းတာ။ ညာေရာင္းတာမဟုတ္ဘူးေလဗ်ာ”
ေစ်း၀ယ္သူ အမ်ိဳးသား။ ။ “ေဆးက အတုျဖစ္ေနသလားမွ မသိတာ”
ေစ်းေရာင္းသူ။ ။ “သူမ်ားေသာက္တဲ႔သူေတြ လာမေျပာပါဘူးဗ်ာ”
ေစ်း၀ယ္သူအမ်ိဳးသား။ ။ “သူတို႕က ေဆးမွန္မွန္မေသာက္ဘူးေလ။ ငါက ေဆးမွန္မွန္ေသာက္တယ္”



ဒါနဲ႔ ဘာေဆးလည္းဆိုတာသိခ်င္လုိ႕ ကၽြန္မေဘးကရပ္ႀကည္႔သူေတြထဲက ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္ကိုေမးေတာ႔ ဦးေလးႀကီးက ေခါင္းရမ္းတယ္။ ဦးေလးႀကီးအနားက အေဒၚႀကီးက ကၽြန္မနားကိုကပ္ျပီး  “ တားေဆး”တဲ႔။ ဂ်ပန္ေတြကလည္း ကၽြန္မနားကို ေခါင္းေလးေတြကပ္လို႕ ဘာေျပာေနႀကတာလဲ ဆိုျပီး ေမးႀကပါတယ္။ ကၽြန္မက လည္းဘာသာျပန္ေပါ႕။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခုနက သူတို႕ရဲ႕ ထပ္ခါတလည္းေျပာေနတဲ႔ အေျခအတင္စကားက ေနျပီး အေႀကာင္းအရာေျပာင္းလာပါတယ္။
အနားက ရပ္ႀကည္႔သူထဲက အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္က ၀င္ေျပာတာပါ။

ရပ္ႀကည္႔သူ။ ။ “ ေဆးကိုဘယ္လိုမွန္မွန္ေသာက္လဲ”
ေစ်း၀ယ္သူအမ်ိဳးသား။ ။“(ေစ်းေရာင္းသူကိုႀကည္႔ျပီး) သူရွင္းျပလိုက္တဲ႔အတိုင္းေသခ်ာေသာက္ တယ္ေလ”
ရပ္ႀကည္႔သူ။ ။“ (ေစ်း၀ယ္သူအမ်ိဳးသားနဲ႔ ပါလာတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးကို ႀကည္႔ျပီး) ညီမ ေသခ်ာေသာက္ခဲ႔သလား”
ေစ်း၀ယ္သူ အမ်ိဳးသမီး။ ။ ကၽြန္မမေသာက္ပါဘူး။ (ခင္ပြန္းျဖစ္သူကိုႀကည္႔၍)သူ ေသခ်ာေသာက္ပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ သူ႕ကိုတုိက္တာ။ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မအခု ကိုယ္၀န္ရွိေနျပီရွင္႔။

ကၽြန္မနဲ႕ အတူ ရပ္ႀကည္႔နားေထာင္သူေတြထဲက လူတခ်ိဳ႕ကေတာ႔ သေဘာေပါက္သြားျပီး ေစ်းဆက္၀ယ္ႀကဘို႕ လူအုပ္ကေနခြါထြက္လာႀကပါတယ္။ ကၽြန္မက လူအုပ္ကေနခြါထြက္လာေတာ႔ အတူသြားတဲ႔ ဂ်ပန္ေတြလည္း ကၽြန္မေနာက္ကို ခ်က္ခ်င္းလုိက္လာႀကပါတယ္။ ေနာက္ဆက္ေျပာတာဘာလဲဆိုတာ ကို ၀ုိင္းေမးႀကပါတယ္။ ကၽြန္မက ဘာသာျပန္ျပေတာ႔ သူတုိ႕အားလုံး အံ႔ႀသတဲ႕မ်က္နွာနဲ႕ “ ဟယ္… အဲဒီလုိျဖစ္တာကိုး” ဆိုျပီး ေျပာလုိက္ ေခါင္းတျငိမ္႔ျငိမ္႔လုပ္လုိုက္ က်န္ခဲ႔တဲ႔ ေစ်းဆိုင္ေလးနဲ႕ လူအုပ္စုကို လွည္႔ႀကည္႔လွည္႔ႀကည္႔နဲ႔ေပါ႕။အဲဒီေန႕ ညစာထမင္း၀ိုင္းမွာ သူတို႕ေတြက ဒီအေႀကာင္းအရာနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ျမန္မာျပည္မွာပညာေပးလုပ္ငန္းအေႀကာင္းေတြ ဘယ္လိုလုပ္သလဲ ဆိုတာ ကို ေဆြးေႏြးခဲ႔ႀကပါတယ္။ 


ဂ်ပန္ဧည္႔သည္ေတြနဲ႕ ပုဂံမိတၱီလာေဒသဘက္ေတြကို ခရီးထြက္ခဲ႔တ႔ဲ က်န္ခဲ႔တဲ႕၁၀ႏွစ္ေလာက္္မွာေတာ႔ အညာေဒသရြာေလးတစ္ရြာဘက္ကို ေရာက္သြားခဲ႔ရဘူးပါတယ္။ ရြာထဲလမ္းေလ်ွာက္သြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ ရြာရဲ႕ေျမနီလမ္းေလးေတြ ျခံစည္းရိုးရွင္းရွင္းေလးေတြ သစ္အိမ္၀ါးအိမ္က်ဴထရံအိမ္ေလးေတြနဲ႕ ခေလးေလးေတြ ေခြးေလးေတြကလည္း လမ္းေပၚမွာ ျခံ၀င္းမွာ ေဆာ႔ကစားေနႀကပါတယ္။ 

ႀကည္လင္၀င္းပတဲ႕ ေနေရာင္ျခည္နဲ႕ ရွင္းလင္းေနတဲ႔ ေျမလမ္း၊ စည္းရိုး၊ အိမ္ေျခေလးေတြဟာ တကယ္႔ကို စဲြမက္စရာ ျမင္ကြင္းပါ။ ဂ်ပန္ဧည္႔သည္ေတြကလည္း ဓါတ္ပံုတျဖတ္ျဖတ္နဲ႔ ေပါ႕ ။ တစ္ေနရာအေရာက္မွာေတာ႕ ပါလာတဲ႕ ဂ်ပန္ ဧည္႔သည္ေယာက္်ားတစ္ေယာက္က ကၽြန္မနားကို လာျပီး “ ဟုိျခံစည္းရိုးကို ႀကည္႔စမ္းပါဦး မထူးဆန္းဘူးလား” တဲ႔ ။ ကၽြန္မက ႀကည္႔ျပီး “ ဘာမွလည္း မထူးပါဘူး” ေပါ႕။ သူက ျခံေဘးက တိုင္ေလးေတြကုိလက္နဲ႕ ညႊန္ျပျပီး “အဲဒါတဲ႕” ကၽြန္မကလည္း ျခံနားကပ္သြားျပီး ႀကည္႔တာေပါ႕။ ျခံတိုင္၀ါးတိုင္ေလးေတြမွာ အစြပ္ကေလးေတြနဲ႕ေလးငါးဆယ္ခုတန္းစီလို႕။ 

ဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္ေရွ႕ကျပင္ေလးမွာထိုင္ျပီး ခေလးႏို႕တုိက္ေနတဲ႕ အမ်ိဳးသမီးကကၽြန္မကို လွမ္းေျပာလိုက္တာက
“ ဆရာမေရ အဲဒါ၊ သားဆက္ျခားလုပ္ထားတာ”
ကၽြန္မ။ ။  “ ဘယ္လုို လုပ္တာလဲ အစ္မ”
ခေလးမိခင္။ ။ “သင္တန္းေပးတယ္ ဆရာမရဲ႕၊ သင္တန္းမွာ အဲဒီေဘာလံုးေလးေတြကို (ကန္ေတာ႔ပါရဲ႕) မအိပ္ခင္ အဲဒီလို စြပ္ရမယ္ဆိုျပီး သင္ေပးလိုက္တယ္ေလ”
ကၽြန္မ။ ။ “ ျခံစည္းရိုးမွာ အဲလိုစြပ္ရတယ္တဲ႕လား”
ခေလးမိခင္။ ။ “ ဟုတ္တယ္ ဆရာမ။ သင္တန္းေပးတဲ႕ သူႀကီးအိမ္ျခံတိုင္မွာ ဆရာက ေဟာဒီလိုစြပ္ရတယ္ လုိ႕လုပ္ျပတယ္ေလ”
ကၽြန္မ။ ။ “ ေအာ္….”
ခေလးမိခင္။  ။ “ ခုထိေတာ႔ ေနာက္ထပ္မရေသးဘူး၊ ကၽြန္မတုိ႕လည္း ေျပာတဲ႔အတိုင္းလိုုက္နာပါတယ္”


ေဘးမွာ ျငိမ္ရပ္ေနတဲ႕ ဂ်ပန္ဧည္႔သည္ရဲ႕မ်က္ႏွာကို မႀကည္႔ပဲ ကၽြန္မလည္း ဘယ္လိုကေနစျပီး ဘယ္လိုေျပာရမလဲဆိုတာရယ္၊ ဒီကိစၥက ဘာသာျပန္စရာလိုမလို၊ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ဒါကို ဒီအတိုင္းပဲဒီေနရာေလးမွာပဲ ျပီးခဲ႔ရမွာလား၊ ခေလးအေမကို တစ္ခုခုေျပာသင္႔သလား ဆိုတဲ႕  ေခါင္းထဲမွာတျပိဳင္တည္းေပၚလာတဲ႕ အေတြးေတြနဲ႕ ေယာက္ယက္ခတ္ခဲ႔ရဘူးပါတယ္။

ဒီလိုအေတြ႕အႀကံဳေတြ၊ ေဒသစံုလူမ်ိဳးစံုေတြနဲ႕ ပတ္သက္ခဲ႔ရဘူးေတာ႕ ကၽြန္မမွာ ထိုက္သင္႔တဲ႕ ဗဟုသုတေတြရွိတယ္လို႕ေတာ႕ ကိုယ္႔ကုိကိုယ္ ထင္ေနမိခဲ႔ပါတယ္။

ဂ်ပန္ေရာက္လာျပီး ေက်ာင္းသူဘ၀။ လြန္ခဲ႔တဲ႕ ၇ႏွစ္ေက်ာ္ေလာာက္ကေပါ႕။ အေဆာင္မွာ ကၽြန္မတို႕ႏိုင္ငံျခားေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ခင္ရာမင္ရာစုျပီး ပါတီေလးလုပ္ဘို႕ စီစဥ္ႀကပါတယ္။ ကၽြန္မရယ္ တရုတ္လူမ်ိဳးသူငယ္ခ်င္းမရယ္ ထိုင္၀မ္သားသူငယ္ခ်င္းေယာက္်ားေလးရယ္ အေမရိကန္သားသူငယ္ခ်င္းေယာက္်ားေလးရယ္ ေလးေယာက္က ပါတီမွာအားလံုးအေပ်ာ္မဲႏွိဳက္တဲ႔ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေလးေတြ ၀ယ္ဘို႕တာ၀န္က်ပါတယ္။ ပိုက္ဆံသက္သက္သာသာရွိျပီး ပစၥည္းစံုတဲ႔ ယန္း၁၀၀ဆိုင္ကို ၀င္ေမႊႀကတာေပါ႕။ ဆုိင္ထဲ၀င္ျပီး မိန္းခေလးႏွစ္ေယာက္က တစ္တဲြ ၊ေယာက္်ားေလးႏွစ္ေယာက္က တစ္တဲြ သပ္သပ္စီျဖစ္သြားႀကပါတယ္။ပစၥည္းေတြကိုပဲ အာရံုစိုက္ေရြးလုိက္ႀကတာ ဘယ္ေကာင္တာ၀င္ေနျပီလဲဆိုတာေခါင္းေမာ႔ မႀကည္႔ျဖစ္ႀကတဲ႕ အထိပါ။ ကၽြန္မက မ်က္စိေရွ႔မွာေရးထားတဲ႔ စာတန္းေလးေတြဖတ္ျပီး စိတ္၀င္စားသြားပါတယ္။ စာလံုးႀကီးေတြနဲ႕ ေရးထားတဲ႕ စာတန္းေလးေတြက

“ပန္းသီးရနံ႕”
“ စေတာဗယ္ရီရနံ႕သင္းပ်ံ႕ေစမယ္”
“ေမွာင္မဲေနလည္း တလက္လက္နဲ႕ လင္းေစမယ္”
ကၽြန္မ။ “စိတ္၀င္စားစရာပဲေနာ္”
သူငယ္ခ်င္းတရုတ္မ။ ။ “ယူျပီးေသခ်ာ ဖတ္ႀကည္႔ႀကမယ္ေလ”
ကၽြန္မတို႕ အဲလိုေျပာဆိုေနႀကတာကို ႀကားတဲ႕ ေဘးက ေယာ္က်ားေလး ေစ်း၀ယ္သူေတြရွဲသြားႀကသလိုမ်ိဳးကိုေတာ႕ မသိစိတ္ထဲက ရိပ္မိလုိက္ပါတယ္။
အခ်ိန္ကိုက္အနားကိုေရာက္လာသူႏွစ္ေယာက္ကေတာ႕ သူငယ္ခ်င္းေယာက္်ားေလးႏွစ္ေယာက္ပါ။ သူတို႕က ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္က္ို မ်က္လံုးျပဴးႀကည္႔ျပီး အသံတိုးတိုးနဲ႕
“ ဘာလုပ္ေနတာလဲ ဒီေနရာမွာ” “ ဘာလို႕ေသခ်ာႀကည္႔ေနတာလဲ”
ကၽြန္မတို႕ သူတို႕ကိုေမာ႔ႀကည္႔ရင္းေရာက္ေနတဲ႕ ေကာင္တာနဲ႕ ပစၥည္းေတြကို သေဘာေပါက္ျပီး
“ အယ္ ဘာရယ္လုိ႕မဟုတ္ပါဘူး”

ေျပာင္းလဲေနတဲ႔ ေခတ္ေတြနဲ႕ တခါတေလ ကိုယ္သိထားတယ္ထင္တဲ႕ အေႀကာင္းအရာေတြေတာင္ မသိဘူးျဖစ္ေနျပန္ပါေရာလားဆိုတဲ႕ အေတြးနဲ႕ အတူ ကေလာျမိဳဳ႕နဲ႕ ပုဂံေဒသက ရိုးသားသူလူထုကို ခ်က္ခ်င္းျမင္ေယာင္မိပါတယ္။

အခုေခတ္မွာေတာ႔ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြက ဒီအေႀကာင္းအရာေတြနဲ႔ပတ္သက္လုိ႕ ေရးႀကေျပာႀကတာေတြ အင္တာနက္ေပၚမွာ ေတြ႕လာရပါတယ္။   အျပင္ေလာက လက္ေတြ႕ျဖစ္ေနတာနဲ႕ အတူ ပညာေပးလုပ္ငန္းေတြ အေရးႀကီးလုိက္တာလုိ႕ ကၽြန္မကုိယ္တိုင္ကလည္း အဲဒီအတိုင္းပဲထင္ေနမိခဲ႔တယ္။ သို႕ေသာ္လည္း ပစၥည္းဆန္းေလးေတြကို စိတ္၀င္စားျပီး ကုိယ္တိုင္ႀကံဳခဲ႔ူးတဲ႕ ေစ်း၀ယ္ရာက ရခဲ႔တဲ႔ ပညာေလးနဲ႕ သတိတရရွိခဲ႔မိတာကေတာ႕ တခါတရံမွာ ရိုးသားျပီး မသိေသးတာေလးေတြက ခ်စ္စရာေကာင္းသလို အႏၱရယ္လည္းမ်ားလွပါေႀကာင္း ေဆြးေႏြးတင္ျပလုိက္ပါတယ္ရွင္။ 

ဓါတ္ပံုမ်ားကို google မွကူးယူပါတယ္။


7 comments:

ညီလင္းသစ္ said...

အဲဒီ 'ပူေဖာင္း' ေလးေတြ တိုင္မွာစြပ္တဲ့ အေၾကာင္း တခါက ၾကားဖူးတယ္၊ ဟုတ္ပါ့မလားလို႔ စဥ္းစားေနတာ၊ အခု မ,ေကာင္းမြန္ဝင္းလည္း ေျပာတယ္ ဆိုေတာ့...၊ :)

ေျပာင္းလဲ တိုးတက္တာ ျမန္ဆန္လြန္းတဲ့ ဒီေခတ္ႀကီး ထဲမွာေတာ့ တခ်ိန္လံုး ေလ့လာ သင္ယူေနရမွာပဲ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ....။

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

အမ ေကာင္းမြန္၀င္း...
ေလာကႀကီးမွာ သူႀကီးမင္း မသိေသးတာ အမ်ားႀကီး ရွိေသးပါလား။ စာမ်ားမ်ားဖတ္ဦးမွဘဲ။

ခင္မင္လ်က္
ကိုကိုေမာင္(ပန္းရနံ႔)

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ရိုးသားတာ ေကာင္းေပမဲ႔ ရိုးအလြန္းတာက်ေတာ႕ မေကာင္းျပန္ဘူးေနာ္
ဒီလိုလူေတြ တကယ္ရွိတာ ထူးဆန္းအံ႕ၾသရတယ္
ဘာလို႔မ်ား ဒီေလာက္ ရိုးေနၾကပါလိမ္႔... ရယ္လဲရယ္ဖို႕ေကာင္း သနားဖို႔လည္း ေကာင္းေသးေတာ႔တယ္

ခြန္ said...

ဒုတိယအေၾကာင္းအရာကိုေတာ့ ခြန္လည္း ဖတ္ဖူးတယ္။
ရယ္လည္းရယ္ရတယ္ အားလံုးက ရိုးသားလြန္းၾကတယ္ေနာ္...

Anonymous said...

သင္တန္းေပးတယ္ဆိုၿပီး ထိေရာက္ေအာင္မွ မေပးတာကိုးေနာ္

စူးႏြယ္ေလး

seesein said...

ေကာင္းေကာင္း
ပညာေပးဖို႕ ပညာယူဖို႕ အကုန္လိုတယ္ဗ်ိဳ႕

ခင္မင္တဲ့
seesein

Kyaw Hnin Se Lwin said...

မေရ
လာဖတ္သြားပါတယ္
ဒီလိုပညာေပးေဆာင္းပါးေတြအမ်ားၾကီးရိွသင္႕တယ္ေနာ္